Hoe een toevallige zoektocht op een marktplaats, gedeeld verdriet en authentieke Italiaanse techniek een SportClassic uit 2006 transformeerden tot een oase van heling en zingeving.
Sommige motorfietsen vertegenwoordigen meer dan alleen hun mechanische aanwezigheid – ze dragen herinneringen, troost en menselijke verbondenheid met zich mee. Voor Ian Carlos, een ondernemer uit Manilla, was de vondst van zijn Ducati SportClassic Monoposto uit 2006 een noodlottige samenloop van omstandigheden. Ian kocht de motor in een periode van diep persoonlijk verdriet na het verlies van zijn moeder aan kanker, en ontdekte dat de verkoper een opmerkelijk soortgelijk verlies doormaakte. Wat begon als een simpele vraag op een online marktplaats, groeide uit tot een blijvende vriendschap, gebouwd op het eren van de herinnering en het samen verdergaan.
Ian Carlos Ducati SportClassic
„Motorcultuur zou niet moeten gaan over egoïsme of opscheppen. Het zou moeten gaan over bedachtzaamheid, kalmte en volwassenheid.“
Ian Carlos
_______________________
Naast zijn opvallende lijnen is de SportClassic voor Ian een persoonlijk toevluchtsoord. In de garage bieden eenvoudige rituelen – het afvegen van onderdelen en het vastdraaien van bouten – een rustige ontsnapping aan de drukte van alledag. Door zich strikt te houden aan aanpassingen die passen bij de periode, behoudt Ian de iconische ziel van de motor en omarmt hij tegelijkertijd een motorcultuur die geworteld is in nederigheid, volwassenheid en memento mori.
DE RIJDER
Naam: Ian Carlos
Basis: Manila, Filipijnen
Garage / Leven: Ondernemer, toegewijde ouder en voorvechter van garagetherapie en een bewuste, bescheiden motorcultuur.
DE MACHINE
Model: Ducati SportClassic Monoposto uit 2006
Specificaties en aanpassingen: Uitgerust met authentieke Italiaanse aftermarket-onderdelen, op maat gemaakte richtingaanwijzers, aangepaste voetsteunen en beschermhoezen die de tijdloze esthetiek completeren.
IN GESPREK MET IAN CARLOS
RWN MOTOZINE: Wie ben je, waar woon je en wat doe je als je niet aan het motorrijden bent of in de garage bezig bent?
Ian Carlos: Mijn naam is Ian, een ondernemer uit Manilla, Filipijnen. In mijn garage zijn helpt me echt – vooral als je ooit van het concept 'niets-doos' hebt gehoord. Het is eigenlijk een mentale ruimte waar je even helemaal kunt ontspannen en de druk van alles kunt loslaten. Voor mij is de garage die zone: bouten vastdraaien, onderdelen schoonmaken en me gewoon concentreren op iets simpels. Het is een manier om stress te verminderen – alsof je je hersenen even uitzet – of je nu motorrijdt of niet.
RWN MOTOZINE: Wat is het exacte merk, model en bouwjaar van de motor, en hoe ben je eraan gekomen?
Ian Carlos: Ik voel me ontzettend gezegend met mijn Ducati SportClassic Monoposto uit 2006. Ik kocht deze motor op een willekeurige dag via een marktplaats. Ik stuurde de verkoper gewoon een berichtje met de vraag: "Hé, nog beschikbaar?" en op de een of andere manier is dat uitgegroeid tot een echte vriendschap. Zijn verhaal raakte me diep. Het voelt zo vergelijkbaar met wat we allebei hebben meegemaakt – twee mensen die op hun eigen manier proberen om te gaan met het verlies. Nu delen we die last op een iets andere manier: we wisselen verhalen uit, houden elkaar op de hoogte en maken zelfs samen ritjes. En ik hoop echt dat het zien van de motor van zijn overleden broer hem een beetje vreugde brengt, want dat is belangrijk voor mij.
Eerlijk gezegd is de fiets ook persoonlijk voor mij. Ik wilde iets nieuws – niet omdat ik nog niets had, maar omdat ik iets nodig had wat ik echt wilde, iets waarmee ik verder kon. Ik kocht hem met verdriet nog in mijn hart – mijn moeder verloor de strijd tegen kanker, en datzelfde verdriet speelde ook een rol bij de verkoop door de vorige eigenaar.
RWN MOTOZINE: Wat heb je aan de motor aangepast, gerestaureerd of gepersonaliseerd? Waren er specifieke uitdagingen onderweg?
Ian Carlos: Ik ben blij dat mijn Ducati al Italiaanse aftermarket onderdelen heeft – en dat is precies de richting die ik wilde inslaan. Als je me vraagt of ik modificaties goedkeur, is mijn antwoord ja – zolang ze maar bij de periode passen. Ik heb de knipperlichten, een paar afdekkingen, voetsteunen en meer vervangen en ik zorg ervoor dat alles wat ik toevoeg het tijdloze karakter van de motor niet aantast. Dat is mijn voorkeur, en dat is wat ik echt graag zie.
RWN MOTOZINE: Is er een specifieke herinnering, roadtrip of moment met deze motor dat je bijblijft?
Ian Carlos: Er is hier in de Filipijnen een beroemde acteur die – zomaar ineens – zijn raam naar beneden deed en naar mijn motor keek alsof het pure magie was. Voordat hij de rijbaan verliet, waren we al aan het praten en op de een of andere manier genoot hij uiteindelijk zelfs van het verkeer. Zijn favoriete motor is een Toyota Land Cruiser en de mijne is deze Ducati SportClassic – maar eerlijk gezegd, verkeer voelt niet zo erg als je op iets rijdt waar je van houdt.
RWN MOTOZINE: Wat betekent motorcultuur voor jou? Deel gerust alles wat je onze lezers wilt laten weten.
Ian Carlos: Voor mij betekent het heel veel – het houdt me met beide benen op de grond. De motorcultuur zou niet moeten gaan over egoïsme of opscheppen. Het zou moeten gaan over bedachtzaamheid, kalmte en volwassenheid. Want laten we eerlijk zijn: als je motorrijdt, ben je altijd maar één fout verwijderd van gevaar. Die mentaliteit zorgt ervoor dat ik het leven anders zie: het leven is kort, dus probeer ik bewuster en dankbaarder te leven. Dat memento mori herinnert me eraan om niet alleen maar te streven naar het label 'een goed mens zijn', maar om daadwerkelijk met God in gedachten te leven – en verantwoordelijkheid te nemen voor wie ik ben: een man, een ouder en een mens.
RWN MOTOZINE: Ian, bedankt voor je vakmanschap, je tijd en voor het levend houden van de rauwe geest van de cultuur.
Foto's van Ian Carlos - Tekst van Sascha Köhmstedt